O w mordę, ale wciąga! Gdybym nie miała dzieci zarwałabym noc (albo kilka na całą serię od razu), żeby to przeczytać jednym tchem.

A teraz do rzeczy…

Obsydian to historia o 17-letniej blogerce książkowej, która wraz z matką przerowadza się do Zachodniej Wirginii. Ma być to nowy start po śmierci ojca Katy, 3 lata wcześniej. Jak się okazuje sąsiedzi z naprzeciwka to nie tylko zabójczo wyglądające bliźnięta, ale też rowieśnicy Katy. Bohaterka szybko zaprzyjaźnia się z Dee, pomimo starań jej brata Daemona, by ta przyjaźń się nie zawiązała. Znajomość z Blackami wciąga Katy w wir wydarzeń w wyniku których poznaje prawdę o pochodzeniu rodzeństwa i ściąga na siebie niebezpieczeństwo.

Uczciwie muszę przyznać, że po pierwszych paru stronach chodziło mi po głowie „Co ja Zmierzch czytam?”. Zbieżność niektórych wydarzeń aż mnie zaskoczyła, ale nie powstrzymało mnie to od czytania dalej. I zdecydowanie była to dobra decyzja! Książka jest dynamiczna, wciagająca i gorąca. Katy – uparta, z własnym zdaniem i zdecydowanie przeciwna wykonywaniu poleceń faceta (choć tu akurat, żeby postawić na swoim zdarza jej się wpędzić w kłopoty) oraz Daemon – równie uparty co arogancki, tworzą mieszankę wybuchową. Podczas czytania uśmiech nie schodził mi z twarzy. Wydają się nie móc normalnie rozmawiać – ciągle się kłócą i sobie docinają. Prawdziwą wisienką na torcie są te momenty, gdy się przed sobą otwierają. Niesamowita chemia i przyciąganie pomiędzy bohaterami – rozdartymi pomiędzy własnym pragnieniem a sytuacją w jakiej się znajdują i grożacym im niebezpieczeństwem.

Poza samą powieścią z perspektywy Katy dostajemy jeszcze dodatek w formie 3 rozdziałów z perspektywy Daemona i zdecydowanie jest co poczytać. A jak zerkniecie na książki w serii to zobaczycie, że Lux ma 5 tomów oraz 6 – Oblivion, czyli Obsydian z jego perspektywy.

Dobra, koniec przynudzania. Lecę czytać kolejną część – Onyks. Czyżbym miałą znaleźć kolejnego ulubionego autora?

Moja ocena: 9/10