„Sowa z Askiru” to tom 6, a raczej 5.5 serii „Tajemnica Askiru”, ale nie trzeba znać poprzednich części, by ją przeczytać!

To krótko o „Tajemnicy Askiru”, bo będą osobne posty dla pozostałych części (planuję reread). Fenomenalne high fantasy z elfami, krasoludami, bogami, magią i złem. Grupa bohaterów wyrusza w długą podróż by poprosić Askir o pomoc w wojnie z zagrażającym im Thalakiem – państwem które swoimi mrocznymi siłami podbija kolejne tereny. Po drodze czekają ich niesamowite przygody a mix ras i umiejętności bohaterów gwarantuje super zabawę i komiczne nieporozumienia.

„Sowa z Askiru” opowiada o Desinie, pierwszej od wieków Sowie – maestrze z Wieży, która poza władaniem magią ma dostęp również do dawnej wiedzy zgromadzonej w siedzibie sów. Dziewczyna zostaje wezwana do zabójstwa, które wygląda na robotę nekromanty. W trakcie śledztwa odkrywa tajemnice z przeszłości – samego Askiru oraz własnego dzieciństwa, a Askir staje przed wizją wojny – wojny, którą toczą już dawne kolenie i których przedstawiciele zmierzają do nich po pomoc.

Początkowo, przez fakt, że to nie jest kontynuacja serii ciężko mi było się za nią zabrać, a gdy już zaczęłam potrzebowałam chwilę żeby się wciągnąć. „Sowa z Askiru” zdecydowanie trzyma poziom poprzednich 5 części. Nie brak jest w niej inteligentnie wplecionego w dialogi humoru, tajemnic i magi. Dowiadujemy się też nieco więcej o tym niemal mitycznym Askirze, ale też dostajemy przebłysk wroga – Thalaku. Żałuję, że szczegółowo nie pamiętam poprzednich części „Tajemnicy Askiru” i ciężko mi było spleść wzmianki odnoszące się do znanych mi już wydarzeń – mgliście je pamiętam, przez co dostaję niepełny obraz. Najlepiej byłoby mieć tą historię w głowie na świeżo lub wcale. Gdy tylko Wydawnictwo Initium wyda ostatni tom, to zanim go przeczytam zrobię reread wszystkich po kolei – już się nie mogę doczekać.

Tutaj muszę jeszcze wspomnieć o samym wydaniu – polska edycja ma przecudowne grafiki mieczy na okładkach.

Moja ocena: 8/10