Szkarłatna ćma – Kristen Ciccarelli

Czytacie popularne książki? Ja mam z nimi taki problem, że często te, na które widzę mega hype, wybitnie mnie rozczarowują. Dlatego długo odwlekałam zabranie się za Szkarłatną Ćmę.

Miałam do dyspozycji amerykańskie wydanie książki – Heartless Hunter (edycja OwlCrate), brytyjskie – The Crimson Moth (edycja FairyLoot) i nasze polskie – Szkarłatną Ćmę (wydanie specjalne Moondrive). Zabrałam się za to amerykańskie, bo dosłownie na dniach miałam dostać drugi tom z OwlCrate, a nie wiedziałam, czy będą jeszcze jakieś różnice poza tytułem.

I przyznaję – połknęłam tę książkę. Tym razem uważam, że szał na tę powieść był zasłużony, a ja jestem zachwycona! Bo czy jest coś lepszego niż to uczucie, gdy czytasz z bananem na twarzy, odkładasz książkę i dalej się szczerzysz jak głupi, bo ciągle o niej myślisz? Dla mnie – nie. A sam fakt, że historia wywołała we mnie taką reakcję, jeszcze bardziej przemawia na jej korzyść.

Dostajemy tutaj prawdziwe enemies-to-lovers. Dwójka głównych bohaterów próbuje się nawzajem oszukać, stawką jest życie każdego z nich (i nie tylko), a w tej szalonej grze zakochują się w sobie – choć wciąż stoją po dwóch różnych stronach barykady. Dynamika Rune i Gideona to złoto! I dla mnie to najbardziej interesująca część książki. Mogłabym mieć same ich interakcje i byłabym szczęśliwa.

Fabuła jest jednak dość ciekawa i stanowi świetne tło do relacji bohaterów. A wiedźmy – przynajmniej dla mnie – były miłą odmianą po moich ostatnich lekturach. Jak wiedźmy, to i system magiczny – tutaj przyznaję, z pomysłem, ALE… dopóki człowiek za bardzo nad nim nie rozmyśla. Do rzucenia nawet najprostszego czaru potrzebna jest krew, a nacięcie w celu uzyskania krwi zostawia bliznę – i o ile nie będą się kaleczyć w to samo miejsce (a nie jest to wyjaśnione), to bardzo szybko braknie im miejsca na ciele… Ale dobra, nie będę teraz tego rozkminiać, nie moja to rola.

Samo zakończenie pierwszego tomu jest przyjemne, ale jednocześnie sprawia, że trochę obawiam się drugiego – może nie dorównać Szkarłatnej Ćmie.

Moja ocena: 8/10