Magia cierni

Czy dwa lata na półce to dużo?

No cóż — jak na standardy mojego TBRu to wcale nie. Jednak, jak to często bywa, książka, która wyczekała się na swoją kolej, okazuje się świetna, a ja tylko żałuję, że tyle czasu na mnie czekała. Ehh… ciekawe, ile jeszcze takich perełek siedzi u mnie na półce.

Magia cierni kupiła mnie przede wszystkim swoim światem. Nie mogłam się nie zakochać w historii z bibliotekami pełnymi magicznych, żyjących książek. Do tego bardzo spodobał mi się system magiczny oparty na paktach z demonami — dla mnie bomba!

Bohaterowie są wprawdzie trochę młodsi, niż bym chciała (16 i 18 lat), ale ku mojemu zaskoczeniu w ogóle mnie nie irytowali. Nie dało się odczuć, że to „dzieciaki z jajecznicą w głowie”. Elisabeth miała jeden słabszy moment, ale nie na tyle, żeby mnie do siebie zrazić. Co więcej, miała plan na siebie — nawet jeśli życie brutalnie go zweryfikowało.

Sama historia również bardzo mi się podobała. Czytałam ją z przyjemnością i cały czas chciałam wiedzieć, co będzie dalej. Doceniam też to, że jest to zamknięta opowieść. Jasne, przygody Elisabeth i Nathaniela można dalej pociągnąć (i jest już nawet taki mały cuś…), ale nie ma tu żadnego cliffhangera, który doprowadzałby czytelnika do nerwicy.

Jak na pierwszą książkę 2026 roku — świetny wybór! Aż trochę szkoda, że jest już za mną. 

Moja ocena 8/10

Tajemnice Cierniowego Dworu

Ta książka jest dobrym przykładem na to, że nie każdy pomysł na powrót do znanego świata — szczególnie w krótkiej formie — jest dobrym pomysłem. A może to po prostu kwestia polskiego tłumaczenia…

Czytałam Tajemnice Cierniowego Dworu zaraz po Magii cierni i dosłownie na drugiej stronie wyłapałam zmianę tłumacza — w mojej opinii zdecydowanie na gorszego. Problem w tym, że tak naprawdę nie wiem, czy za słabsze wrażenia odpowiada samo tłumaczenie, czy historia, czy może jedno i drugie naraz. Tak czy inaczej, momentami kompletnie nie ogarniałam, co się dzieje i skąd biorą się pewne przejścia. Zabrakło mi tej magii świata, która tak bardzo oczarowała mnie w Magii cierni.

Jednocześnie to maleństwo kończy się w taki sposób, że człowiek chce kolejnego tomu — najlepiej na wczoraj. Mam tylko nadzieję, że jeśli kiedykolwiek taki powstanie, będzie to pełnoprawna, dopracowana historia. Kolejnego rozczarowania mogłabym już nie zmęczyć…

Moja ocena 4/10

Sorcery of Thorns

Is two years on the shelf a long time?

 Well… by my TBR standards? Not at all. And yet, as it so often happens, a book that patiently waits its turn turns out to be amazing — and I can only regret letting it sit there for so long. Ehh… makes me wonder how many more hidden gems are still waiting for me on my shelves. 

Sorcery of Thorns won me over mainly with its world. I couldn’t not fall in love with a story about libraries filled with magical, living books. Add to that a magic system based on demon pacts and—yeah, I was sold instantly. 

The characters are a bit younger than I usually prefer (16 and 18), but surprisingly, they didn’t annoy me at all. They never felt like clueless teenagers with their heads in the clouds. Elisabeth had one weaker moment, but not enough to put me off — and I appreciated that she had a clear idea of who she wanted to be, even if life ended up putting that plan to the test. 

I really enjoyed the story itself, too. I read it with genuine pleasure and constantly wanted to know what would happen next. I also love that it works as a standalone. Sure, Elisabeth and Nathaniel’s story could be continued (and there’s even a tiny story published…), but there’s no frustrating cliffhanger to leave the reader emotionally unwell. 

As my first book of 2026 — an excellent choice. Almost a shame it’s already over. 

8/10

Mysteries of Thorn Manor

This book is a good example of the fact that not every return to a familiar world — especially in a shorter format — is a good idea. Or perhaps the issue lies with the Polish translation… 

I read Mysteries of Thorn Manor immediately after Sorcery of Thorns, and as early as the second page I noticed a change in translator — in my opinion, very much for the worse. The problem is that I honestly can’t tell whether my weaker reading experience was caused by the translation, the story itself, or a combination of both. Either way, there were moments when I completely lost track of what was happening and where certain things came from. I also missed the magic of the world that had captivated me so much in Sorcery of Thorns. 

At the same time, this little novella ends in a way that makes you want the next book – ASAP. I can only hope that if one ever comes, it will be a fully developed, polished story. I’m not sure I could force myself to finish reading another unimpressive book.

4/10